Odszedł Janusz Cegliński – czołowy środkowy GKS Wybrzeże i reprezentant Polski

Gdańsk pożegna jednego ze swoich sportowych symboli – zawodnika, który przez dekady wyznaczał rytm rywalizacji pod koszem. Miał w sobie coś z postaci z dawnych boisk: skromność, siłę i stałą obecność tam, gdzie rozstrzygały się najważniejsze punkty. Jego odejście zostawia w mieście pustkę, którą wypełniają wspomnienia o mistrzowskich sezonach Wybrzeża.

• Gdańsk żegna zawodnika, którego nazwisko wpisało się w historię klubu
• Uroczystości na cmentarzu Łostowickim – szczegóły pogrzebu
• Sezony, liczby i medale – statystyka, która oddaje wagę kariery

Gdańsk żegna zawodnika, którego nazwisko wpisało się w historię klubu

Janusz Cegliński urodził się w 1949 roku i zmarł w 2026. Jako środkowy – zawodnik operujący blisko kosza, odpowiedzialny za zbiórki, bloki i grę tyłem do kosza – stał się filarem zespołu GKS Wybrzeże Gdańsk. Do klubu trafił już jako nastolatek, rozpoczynając treningi w 1964 roku; w pierwszej drużynie seniorów był od sezonu 1966–1967, a miejsce w pierwszej piątce utrzymał przez niemal czternaście sezonów, od 1968 do 1981–1982.

Pomorski Okręgowy Związek Koszykówki wyraził kondolencje i przypomniał o jego wkładzie w lokalny i krajowy basket, podkreślając zaangażowanie i charakter, które uczyniły go częścią historii polskiej koszykówki.

Uroczystości na cmentarzu Łostowickim – szczegóły pogrzebu

Uroczystości pogrzebowe Janusza Ceglińskiego zaplanowano na 9 lutego o godzinie 12.15 na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku. To informacja przekazana publicznie wraz ze słowami współczucia dla rodziny i bliskich.

Dla osób planujących udział warto zapamiętać:

• data: 9 lutego
• godzina: 12.15
• miejsce: cmentarz Łostowicki w Gdańsku

Sezony, liczby i medale – statystyka, która oddaje wagę kariery

Statystyki mówią same za siebie i pokazują, jak ważną postacią był Cegliński dla klubu i reprezentacji. Dla GKS Wybrzeże rozegrał 425 meczów – najwięcej w historii klubu – i zdobył 4555 punktów, ustępując w klasyfikacji wszech czasów jedynie Edwardowi Jurkiewiczowi. Z zespołem sięgał po tytuły i puchary:

• Mistrzostwo Polski: 1971, 1972, 1973, 1978
• Wicemistrzostwo Polski: 1970, 1980
• Puchar Polski: 1976, 1978, 1979

W reprezentacji Polski występował w latach 1971–1977 – rozegrał 151 spotkań i zdobył 1417 punktów. Reprezentował Polskę na najważniejszych turniejach tamtej epoki:

• Mistrzostwa Europy 1971 w Essen – miejsce IV
• Igrzyska Olimpijskie 1972 w Monachium – miejsce X
• Mistrzostwa Europy 1973 w Barcelonie – miejsce XII

Po występach w Wybrzeżu grał także za granicą – w latach 1982–1984 reprezentował węgierski zespół Oroszlány Bányász, a później wrócił do Gdańska, gdzie wystąpił w barwach II-ligowej Spójni w sezonie 1986–1987.

Odznaczenia i wyróżnienia, które otrzymał, potwierdzają uznanie środowiska sportowego:

• tytuł Mistrza Sportu
• Srebrny Krzyż Zasługi
• odznaka „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”
• złota odznaka Polskiego Związku Koszykówki
• odznaczenie „Zasłużony Gwardzista”
• Medal 60‑lecia OZKosz Gdańsk (2006)
• medal „Za zasługi dla gdańskiego sportu” (2018)

Informacje biograficzne uzupełniają kontekst: od 1974 roku był żonaty z Ewą z domu Domańską, był ojcem Grzegorza i Jacka. Dane historyczne wykorzystane w tekście pochodzą m.in. z Gedanopedii oraz komunikatów lokalnych środowisk koszykarskich.

Jego losy – od gry na parkiecie po oficjalny, fikcyjny etat sierżanta MO w czasach PRL, typowy dla sportowców tamtej epoki – przypominają o skomplikowanej tkance społeczno‑sportowej tamtych lat. Pamięć o jego osiągnięciach będzie towarzyszyć kolejnym pokoleniom kibiców i zawodników.

na podstawie: serwis gdansk.pl.