Gdańska rodzina pojechała do Lublina. O. Ludwik Wiśniewski kończy 90 lat

Przy jednym stole spotkali się dawni uczniowie, przyjaciele i ludzie, którzy przez dekady nazywali go częścią swojej rodziny. W lubelskim klasztorze dominikanów o. Ludwik Wiśniewski odebrał życzenia od gdańszczan, z którymi połączyły go lata pracy duszpasterskiej i opozycyjnej działalności. Na uroczystość przyjechali między innymi Bogdan Borusewicz, Aleksander Hall, Izabela Dulkiewicz i Piotr Adamowicz.

• Gdańskie więzi przetrwały ponad pół wieku
• Duszpasterstwo przy św. Mikołaju wychowało opozycyjne pokolenie
• Od krytyki PRL do książki dla kolejnych pokoleń

Gdańskie więzi przetrwały ponad pół wieku

Uroczystość odbyła się w klasztorze oo. Dominikanów w Lublinie. O. Ludwik Wiśniewski siedział na rzeźbionym gdańskim fotelu, który otrzymał 15 lat temu, gdy został Honorowym Obywatelem Miasta Gdańska. Była msza dziękczynna, tort i rozmowy z osobami, które znały go jeszcze z czasów jego pracy przy kościele św. Mikołaja.

90. urodziny zakonnik będzie obchodził 25 października. Spotkanie zorganizowano wcześniej, aby do Lublina mogło przyjechać jak najwięcej jego dawnych uczniów i przyjaciół z Gdańska.

Wśród gości znaleźli się Bogdan Borusewicz, Aleksander i Katarzyna Hallowie, Maciej i Bożena Grzywaczewscy, Mirosław Rybicki, Izabela Dulkiewicz, Antoni Pawlak oraz Piotr Adamowicz. Większość z nich była związana z Ruchem Młodej Polski. Przyjechali także Andrzej Czuma, Wojciech Samoliński i Adam Michnik.

Piotr Adamowicz przekazał jubilatowi przesłanie od wicemarszałek Sejmu RP Doroty Niedzieli. Lech Parell, szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, przesłał natomiast Medal „Pro Patria”.

Ojcze Ludwiku, dziękuję za wszystko! Słowa o niszczącej potędze nienawiści, wypowiedziane podczas pogrzebu mego zamordowanego brata Pawła, pozostaną na zawsze w pamięci! – napisał Piotr Adamowicz.

Duszpasterstwo przy św. Mikołaju wychowało opozycyjne pokolenie

O. Ludwik Wiśniewski rozpoczął pracę duszpasterską w Gdańsku w 1962 roku. Z krótką przerwą prowadził ją do lata 1972 roku. Wśród jego uczniów byli między innymi Aleksander Hall, Arkadiusz Rybicki, Grzegorz Grzelak i Marian Terlecki. Wielu młodych ludzi, którzy uczestniczyli w spotkaniach, zaangażowało się później w działalność opozycyjną, Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela oraz Ruch Młodej Polski.

Kościół św. Mikołaja i sąsiadujący z nim klasztor stały się miejscem spotkań oraz rozmów o sprawach, o których trudno było mówić publicznie. Organizowane przez dominikanina wykłady gromadziły młodzież i zaproszonych gości. Do Gdańska przyjeżdżali między innymi Tadeusz Mazowiecki, Józefa Hennelowa, Bohdan Cywiński, Andrzej Wielowieyski, o. Jacek Salij oraz wykładowcy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W kwietniu 1972 roku milicja zatrzymała czterech członków duszpasterstwa, którzy rozklejali nielegalne ulotki. Służba Bezpieczeństwa przesłuchała o. Wiśniewskiego, a plebania kościoła św. Mikołaja została przeszukana. Kilka miesięcy później, pod naciskiem władz, zakonnik musiał opuścić Gdańsk i przeniósł się do Lublina, gdzie objął duszpasterstwo akademickie.

Później pracował także we Wrocławiu, Krakowie i Petersburgu. Niezależnie od miejsca angażował się w pomoc osobom prześladowanym, sprzeciwiał się przemocy i zakłamaniu w życiu publicznym oraz prowadził pracę formacyjną wśród młodzieży.

W 1976 roku podpisał list otwarty do Edwarda Gierka dotyczący dyskryminacji osób wierzących i nierównych relacji państwa z Kościołem. Współorganizował także pomoc dla rodzin robotników represjonowanych po protestach w Radomiu. Rok później w raporcie wschodnioniemieckiej policji politycznej Stasi został zaliczony do 60 najgroźniejszych polskich opozycjonistów.

Od krytyki PRL do książki dla kolejnych pokoleń

Po 1989 roku o. Wiśniewski nadal komentował życie publiczne. Oceniał je przez pryzmat wartości ewangelicznych i krytykował również zjawiska, które uważał za niezgodne z tymi zasadami w polskim Kościele, między innymi niektóre aspekty działalności Radia Maryja.

Dziś, mimo ograniczeń związanych z wiekiem, wciąż pisze książki i udziela wywiadów. Jedną z jego najnowszych publikacji jest „Moim wnukom i prawnukom”. Tytuł ma osobiste znaczenie. Dominikanin wyjaśnia, że za swoje wnuki uznaje nie tylko dzieci siostry, lecz także wnuki małżeństw, którym udzielał ślubów, oraz wnuki uczestników prowadzonego przez siebie duszpasterstwa.

Ponadto wnuki małżeństw, których ślub błogosławiłem, i wnuki uczestników mojego duszpasterstwa akademickiego uznaję za moje bardzo kochane wnuki.

Książka składa się ze 152 krótkich rozdziałów. O. Wiśniewski porusza w nich między innymi temat człowieka, wiary, odpowiedzialności i patriotyzmu. Ostatnie zdanie publikacji brzmi:

Żyjemy w czasach „trzęsienia ziemi”. W takich czasach trzeba stać mocno na nogach. Chciałbym, aby te zapiski pomogły moim Najbliższym, moim Wnukom i Prawnukom – wszystkim szukającym sensu – przeżyć po ludzku życie.

Gdańska historia o. Ludwika Wiśniewskiego nie skończyła się wraz z jego wyjazdem w 1972 roku. Pamięć o duszpasterzu przetrwała wśród dawnych uczniów, a jego wychowankowie przez lata współtworzyli ważne środowiska opozycji i życia publicznego. Dlatego jubileusz w Lublinie miał także wyraźnie gdański charakter.

na podstawie: Urząd Miejski w Gdańsku.