Grand Yorick dla Jacka Głomba. Nagroda pożegnała 25 lat „Hamleta”

Po ostatnim ukłonie „Hamleta. Księcia Danii” na scenie pojawiło się jeszcze jedno ważne wyróżnienie. W Gdańsku Jacek Głomb odebrał Grand Yoricka za całokształt twórczości – nagrodę przyznaną w symbolicznym momencie zakończenia niezwykłej teatralnej historii. Spektakl, który przez ćwierć wieku pozostawał w repertuarze, pożegnał się z widzami, a jego reżyser został uhonorowany po raz drugi w dziejach festiwalu.

• Grand Yorick po ostatnim pokazie „Hamleta”
• Teatr Jacka Głomba wychodził poza teatralne mury

Grand Yorick po ostatnim pokazie „Hamleta”

Uroczystość wręczenia statuetki odbyła się 30 lipca, bezpośrednio po pożegnalnym przedstawieniu „Hamleta. Księcia Danii” w reżyserii Jacka Głomba i Krzysztofa Kopki. Ten sam tytuł był grany nieprzerwanie przez 25 lat, dlatego finałowy pokaz stał się nie tylko elementem Festiwalu Szekspirowskiego, lecz także zamknięciem ważnego rozdziału w historii Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy.

Grand Yoricka przyznały wspólnie Zespół Festiwalu Szekspirowskiego oraz Gdański Teatr Szekspirowski. To drugie takie wyróżnienie w historii festiwalu. W laudacji odczytanej przez Agatę Grendę, dyrektorkę GTS, podkreślono dorobek Głomba, ale także udział scenografki Małgorzaty Bulandy i zespołu legnickiego teatru, z którym reżyser współpracuje od blisko trzech dekad.

„Twoje spektakle nigdy nie mieściły się w granicach tradycyjnie rozumianej sceny. (…) Pokazywałeś, że teatr może wyrastać z miasta i prowadzić z nim dialog” – napisano w podsumowaniu zespołu festiwalowego.

Codziennie nowe informacje z Gdańska publikujemy na glosgdanska.pl. Planujesz wolny czas? Aktualne wydarzenia i imprezy znajdziesz zawsze na glosgdanska.pl/wydarzenie.

Teatr Jacka Głomba wychodził poza teatralne mury

Organizatorzy zwrócili uwagę na odwagę reżysera w wykorzystywaniu nietypowych przestrzeni. Jego inscenizacje Szekspira trafiały między innymi do gdańskiego Kościoła św. Jana, na tereny stoczniowe, w okolice portu i do dawnych koszar.

Takie miejsca nie były jedynie tłem przedstawień. Ich historia i codzienne funkcjonowanie stawały się częścią teatralnego języka, dzięki czemu dramaty Szekspira można było oglądać poza tradycyjną salą – w przestrzeniach związanych z pamięcią, pracą i życiem mieszkańców. Właśnie ten sposób łączenia klasyki z realnym otoczeniem znalazł się w centrum uzasadnienia przyznania Grand Yoricka.

na podstawie: Portal gdansk.pl.